netweek - Ο χρόνος (εκτός από χρήμα) είναι και πρόκληση για το management!

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

IT Management

Ο χρόνος (εκτός από χρήμα) είναι και πρόκληση για το management!

7 Φεβρουαρίου 2017 | 11:03 Γράφει το NetWeek  Editor Topics: Management

Το time-to-market και το timing αποτελούν έννοιες που βρίσκονται καθημερινά στο μυαλό και την πρακτική των κορυφαίων στελεχών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως μεγέθους ή τομέα δραστηριοποίησης. Πρόκειται για προκλήσεις οι οποίες δύναται να καθορίσουν ένα σημαντικό μέρος της επιτυχημένης πορείας τους. Ο δε τρόπος που τις αντιμετωπίζουν διαφέρει και σε αυτό καίριο ρόλο παίζει η ομάδα των συνεργατών τους.

Σήμερα, οι πλέον επιτυχημένοι διοικητικοί ηγέτες έχουν αυξημένο βαθμό επίγνωσης τόσο του ακολουθούμενου ρυθμού όσο και της αίσθησης του επείγοντος των συναδέλφων τους, ενώ διαρκώς προσαρμόζονται σε αυτές. Ο ρυθμός με τον οποίο κινούνται οι επιχειρήσεις επιταχύνεται από τη στιγμή κατά την οποία η προηγμένη τεχνολογία ενισχύει και πολλαπλασιάζει ουσιαστικά την ταχύτητα με την οποία τα δεδομένα και οι επιχειρηματικές ευκαιρίες ανέρχονται, εκτός από την αύξηση της ποσότητας και της προσβασιμότητας που προκύπτουν από αυτά. Οι διαρκείς όσο και θεμελιώδεις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στη δομή και διάρθρωση της αγοράς έχουν συντείνει στη μείωση των κύκλων ζωής της ίδιας της καινοτομίας, των προϊόντων, ακόμη και του χρόνου… διάρκειας των ίδιων των στελεχών. Για παράδειγμα, η μέση θητεία των Διευθυνόντων Συμβούλων των εταιρειών που εντάσσονται στην λίστα του Fortune 500 έχει μειωθεί κατά μέσο όρο από 11 χρόνια που ίσχυε το 2002 σε έξι χρόνια σήμερα. Όσο για τη μέση διάρκεια ζωής των προαναφερθέντων εταιρειών, έχει συρρικνωθεί από 25 χρόνια το 1980 σε μόλις 15 σήμερα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια διάχυτη αίσθηση του άγχους και της έλλειψης χρόνου, καθώς αμφότερες οι εταιρείες και τα στελέχη τους αγωνίζονται να συμβαδίσουν. Ωστόσο, η ταχύτητα και η αμεσότητα παρότι θεωρούνται ως άκρως απαραίτητα χαρακτηριστικά της ηγεσίας, δεν θεωρούνται επαρκή. Στην πραγματικότητα, πρόσφατες έρευνες και μελέτες έδειξαν πως οι ηγέτες που μπορούν να συνδέουν την εμμονή τους με τις προθεσμίες και τον εν γένει χρόνο με την ικανότητα να αντιλαμβάνονται το συνολικότερο έργο, αλλά και την ροή ενέργειας από τους συναδέλφους τους, αυτομάτως θα τους διασφαλίσει μεγαλύτερη επιτυχία.

Οι δύο εκφάνσεις του χρόνου
Ακόμη και σήμερα, με την κυριαρχία της fast-track οικονομίας του 21ου αιώνα, η σκέψη πως κάθε λεπτό (είτε χρεώσιμες ώρες) της ανθρώπινης δραστηριότητας έχει μια σταθερή τιμή έρχεται σε αντίθεση με βασικά στοιχεία. Οι άνθρωποι δεν βιώνουν τον χρόνο με γραμμική συνοχή. Όλοι μας αισθανόμαστε το φαινόμενο της άμπωτης και της ροής σε επίπεδο γνωστικής εγρήγορσης και φυσικής ενέργειας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν απουσιάζει ένα ρολόι, κάτι που ένα άτομο νιώθει ως ένα λεπτό ή μια ώρα μπορεί να ποικίλλει σημαντικά και δη ανάλογα, για παράδειγμα, με το πόσο ενδιαφέρον αποδεικνύεται το task που έχει να διαχειριστεί παρά τους όποιους περισπασμούς έχει να αντιμετωπίσει. Όταν ο Αινστάϊν ρωτήθηκε για το πώς αντιλαμβάνεται την έννοια της σχετικότητας, έδωσε μια ιδιαίτερα εμπνευσμένη απάντηση: “Τοποθετήστε το χέρι σας σε μια καυτή επιφάνεια για ένα λεπτό και θα σας φανεί σαν να πέρασε μια ώρα. Καθίστε με μια… αιθέρια ύπαρξη για μια ώρα και θα σας φανεί πως πέρασε μόλις ένα λεπτό!”.

Οι πρώτοι που κατάφεραν να αναγνωρίσουν την ιδιαιτερότητα πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να παρακολουθούν το χρόνο με δύο τρόπους, ήταν οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι. Ποιοι είναι αυτοί οι δύο τρόποι; Ο χρόνος που σχετίζεται με το ρολόι και αυτός του “κοινωνικού” χρόνου. Η πρώτη προσέγγιση θεωρεί την ακρίβεια και την προβλεψιμότητα ως χαρακτηριστικά μεγάλης αξίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι συναντήσεις αρχίζουν και τελειώνουν με βάση τα όσα έχουν υπολογίσει οι εμπλεκόμενοι. Την ίδια στιγμή, τηρούν αυστηρά τις προθεσμίες, τα χρονοδιαγράμματα και τους χρόνους που σχετίζονται με ραντεβού και συναντήσεις. Από την άλλη πλευρά, ο “κοινωνικός” χρόνος, διακρίνεται από εξωστρέφεια, ομιλητικότητα, ομαλότητα στις σχέσεις και τη δυνατότητα ολοκλήρωσης μιας σκέψης ή αλληλεπίδρασης δίχως να προκύψουν απρόοπτα. Η δε αίσθηση ρευστότητας του φυσικού ρυθμού στις συνομιλίες και τις αλληλεπιδράσεις με την πάροδο του χρόνου ενισχύει την οικοδόμηση ισχυρών σχέσεων. Οι ίδιες έρευνες έχουν καταλήξει στη διαπίστωση πως παραδοσιακά η ισχύουσα κουλτούρα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης και των εν γένει Λατινογενών πολιτισμών δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον “κοινωνικό” χρόνο, εν αντιθέσει με τους αντίστοιχους Αγγλοσάξονες η βαρύτητα των οποίων “πέφτει” στο ρολόι και τον ίδιο τον χρόνο. Το εντυπωσιακό στοιχείο που προκύπτει έχει να κάνει με την τάση οι προαναφερθέντες συσχετισμοί να μεταβάλλονται και να φθίνουν καθώς επικρατεί ξη αντίληψη περί ενός κόσμου που κινείται σε μια παγκόσμια επιχειρηματική κουλτούρα, η οποία -καλώς ή κακώς- καθοδηγείται από τον χρόνο του ρολογιού. Μάλιστα, ακόμα και εντός της ίδιας κουλτούρας, η έρευνα έχει καταγράψει σημαντικές διαφορές σχςετικά με το πώς οι άνθρωποι βιώνουν και αντιλαμβάνονται το χρόνο.

Σήμερα, οι πλέον επιτυχημένοι διοικητικοί ηγέτες έχουν αυξημένο βαθμό επίγνωσης τόσο του ακολουθούμενου ρυθμού όσο και της αίσθησης του επείγοντος των συναδέλφων τους, ενώ διαρκώς προσαρμόζονται σε αυτές. Ο ρυθμός με τον οποίο κινούνται οι επιχειρήσεις επιταχύνεται από τη στιγμή κατά την οποία η προηγμένη τεχνολογία ενισχύει και πολλαπλασιάζει ουσιαστικά την ταχύτητα με την οποία τα δεδομένα και οι επιχειρηματικές ευκαιρίες ανέρχονται, εκτός από την αύξηση της ποσότητας και της προσβασιμότητας που προκύπτουν από αυτά. Οι διαρκείς όσο και θεμελιώδεις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στη δομή και διάρθρωση της αγοράς έχουν συντείνει στη μείωση των κύκλων ζωής της ίδιας της καινοτομίας, των προϊόντων, ακόμη και του χρόνου… διάρκειας των ίδιων των στελεχών. Για παράδειγμα, η μέση θητεία των Διευθυνόντων Συμβούλων των εταιρειών που εντάσσονται στην λίστα του Fortune 500 έχει μειωθεί κατά μέσο όρο από 11 χρόνια που ίσχυε το 2002 σε έξι χρόνια σήμερα. Όσο για τη μέση διάρκεια ζωής των προαναφερθέντων εταιρειών, έχει συρρικνωθεί από 25 χρόνια το 1980 σε μόλις 15 σήμερα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια διάχυτη αίσθηση του άγχους και της έλλειψης χρόνου, καθώς αμφότερες οι εταιρείες και τα στελέχη τους αγωνίζονται να συμβαδίσουν. Ωστόσο, η ταχύτητα και η αμεσότητα παρότι θεωρούνται ως άκρως απαραίτητα χαρακτηριστικά της ηγεσίας, δεν θεωρούνται επαρκή. Στην πραγματικότητα, πρόσφατες έρευνες και μελέτες έδειξαν πως οι ηγέτες που μπορούν να συνδέουν την εμμονή τους με τις προθεσμίες και τον εν γένει χρόνο με την ικανότητα να αντιλαμβάνονται το συνολικότερο έργο, αλλά και την ροή ενέργειας από τους συναδέλφους τους, αυτομάτως θα τους διασφαλίσει μεγαλύτερη επιτυχία.

Οι δύο εκφάνσεις του χρόνου
Ακόμη και σήμερα, με την κυριαρχία της fast-track οικονομίας του 21ου αιώνα, η σκέψη πως κάθε λεπτό (είτε χρεώσιμες ώρες) της ανθρώπινης δραστηριότητας έχει μια σταθερή τιμή έρχεται σε αντίθεση με βασικά στοιχεία. Οι άνθρωποι δεν βιώνουν τον χρόνο με γραμμική συνοχή. Όλοι μας αισθανόμαστε το φαινόμενο της άμπωτης και της ροής σε επίπεδο γνωστικής εγρήγορσης και φυσικής ενέργειας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν απουσιάζει ένα ρολόι, κάτι που ένα άτομο νιώθει ως ένα λεπτό ή μια ώρα μπορεί να ποικίλλει σημαντικά και δη ανάλογα, για παράδειγμα, με το πόσο ενδιαφέρον αποδεικνύεται το task που έχει να διαχειριστεί παρά τους όποιους περισπασμούς έχει να αντιμετωπίσει. Όταν ο Αινστάϊν ρωτήθηκε για το πώς αντιλαμβάνεται την έννοια της σχετικότητας, έδωσε μια ιδιαίτερα εμπνευσμένη απάντηση: “Τοποθετήστε το χέρι σας σε μια καυτή επιφάνεια για ένα λεπτό και θα σας φανεί σαν να πέρασε μια ώρα. Καθίστε με μια… αιθέρια ύπαρξη για μια ώρα και θα σας φανεί πως πέρασε μόλις ένα λεπτό!”.

Οι πρώτοι που κατάφεραν να αναγνωρίσουν την ιδιαιτερότητα πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να παρακολουθούν το χρόνο με δύο τρόπους, ήταν οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι. Ποιοι είναι αυτοί οι δύο τρόποι; Ο χρόνος που σχετίζεται με το ρολόι και αυτός του “κοινωνικού” χρόνου. Η πρώτη προσέγγιση θεωρεί την ακρίβεια και την προβλεψιμότητα ως χαρακτηριστικά μεγάλης αξίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι συναντήσεις αρχίζουν και τελειώνουν με βάση τα όσα έχουν υπολογίσει οι εμπλεκόμενοι. Την ίδια στιγμή, τηρούν αυστηρά τις προθεσμίες, τα χρονοδιαγράμματα και τους χρόνους που σχετίζονται με ραντεβού και συναντήσεις. Από την άλλη πλευρά, ο “κοινωνικός” χρόνος, διακρίνεται από εξωστρέφεια, ομιλητικότητα, ομαλότητα στις σχέσεις και τη δυνατότητα ολοκλήρωσης μιας σκέψης ή αλληλεπίδρασης δίχως να προκύψουν απρόοπτα. Η δε αίσθηση ρευστότητας του φυσικού ρυθμού στις συνομιλίες και τις αλληλεπιδράσεις με την πάροδο του χρόνου ενισχύει την οικοδόμηση ισχυρών σχέσεων. Οι ίδιες έρευνες έχουν καταλήξει στη διαπίστωση πως παραδοσιακά η ισχύουσα κουλτούρα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης και των εν γένει Λατινογενών πολιτισμών δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον “κοινωνικό” χρόνο, εν αντιθέσει με τους αντίστοιχους Αγγλοσάξονες η βαρύτητα των οποίων “πέφτει” στο ρολόι και τον ίδιο τον χρόνο. Το εντυπωσιακό στοιχείο που προκύπτει έχει να κάνει με την τάση οι προαναφερθέντες συσχετισμοί να μεταβάλλονται και να φθίνουν καθώς επικρατεί ξη αντίληψη περί ενός κόσμου που κινείται σε μια παγκόσμια επιχειρηματική κουλτούρα, η οποία -καλώς ή κακώς- καθοδηγείται από τον χρόνο του ρολογιού. Μάλιστα, ακόμα και εντός της ίδιας κουλτούρας, η έρευνα έχει καταγράψει σημαντικές διαφορές σχςετικά με το πώς οι άνθρωποι βιώνουν και αντιλαμβάνονται το χρόνο.


Η (αυξημένη) σημασία της ροής
Η πλέον καθιερωμένη ψυχολογική μέτρηση των διαφορών στο πώς οι άνθρωποι καταγράφουν, παρακολουθούν και αντιλαμβάνονται τον χρόνο είναι γνωστή και ως το επείγον του χρόνου. Όσα στελέχη διαπνέονται από την αίσθηση της βιασύνης και της στενότητας του χρόνου, έχουν την τάση να παρακολουθούν συχνά το ρολόϊ τους και την ίδια στιγμή έχουν τοποθετήσει (με αυθαίρετο μεν, σιωπηλό δε τρόπο) μια αξία στην αποτελεσματική χρήση του χρόνου.

Παράλληλα, προσκολλώνται με ιδιαίτερα ισχυρό τρόπο σε χρονοδιαγράμματα, λίστες, και προθεσμίες, ενώ τοποθετούν μια αντίστοιχη τιμή και στον όρο της ακρίβειας. Παρόλα αυτά, επιμέρους έρευνες έχουν επικεντρωθεί αποκλειστικά στην διερεύνηση της ύπαρξης μιας δεύτερης διάστασης αναφορικά με το πώς οι άνθρωποι παρακολουθούν το χρόνο, αντλώντας σχετική έμπνευση από τις πολιτιστικές διαφορές που αφορούν στην αντίληψη του χρόνου, αλλά και με την έννοια της ροής. Για αρχή, είναι κοινά αποδεκτό πως όσοι συμμετέχουν σε ομάδες έχουν την επιθυμία να βιώσουν την αίσθηση του κοινωνικού συγχρονισμού, που ορίζουμε και ως μια ευθυγράμμιση του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και προσαρμόζουν μια αίσθηση ομαλότητας των σχέσεων και της συνεχούς ροής σε επίπεδο αλληλεπίδρασης. Σε πρόσφατες μελέτες καταδείχτηκε πως οι άνθρωποι διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από το βαθμό στον οποίο αντιλαμβάνονται τον συγχρονισμό στις αλληλεπιδράσεις τους.

Το αξιοσημείωτο είναι πως διαφέρουν ως προς την προθυμία τους να προσαρμόσουν το δικό τους ρυθμό, έτσι ώστε να ευθυγραμμιστούν καλύτερα με το ρυθμό των άλλων. Η προτίμηση στον συγχρονισμό καταγράφει το βαθμό στον οποίο ένα άτομο παρακολουθεί τον ρυθμό της συμπεριφοράς των άλλων ανθρώπων και είναι πρόθυμος να προσαρμόσει τη δική του συμπεριφορά προκειμένου να ταιριάζει, όσον αφορά τόσο τον βαθμό επιτάχυνσης όσο και του αντίστοιχου της επιβράδυνσης. Σε αδρές γραμμές, έχει διαπιστωθεί πως όσα στελέχη εμφανίζουν υψηλές επιδόσεις στον συγχρονισμό είναι περισσότερο πιθανό να παρατηρήσουν και να τα ενσωματώσουν στη δική τους διανοητική διαδικασία επεξεργασίας και την εν γένει συμπεριφορά τους. Αντίθετα, όσοι συγκεντρώνουν χαμηλό ποσοστό στην ίδια επιλογή, έχουν την τάση να προσδίδουν περισσότερη αξία στη διατήρηση του δικού τους ρυθμού ή του αντίστοιχου της αλληλεπίδρασης. Και όταν καταφέρνουν να ευθυγραμμιστούν στο επίπεδο του ρυθμού, αυτό οφείλεται περισσότερο στο γεγονός ότι επανδρώνουν την ομάδα τους με στελέχη και υπαλλήλους που έχουν παρόμοιες προτιμήσεις στο επίπεδο του βηματισμού. Μάλιστα, παρατηρείται πως τα στελέχη και οι υπάλληλοι συμπαθούν όσους συναδέλφους τους με τους οποίους αισθάνονται φυσικά και ευθυγραμμίζονται σε επίπεδο ρυθμού. Όσο για το τελευταίο, συνήθως ισχύει αυτό που αισθάνονται όταν το αίσθημα της “ροής” ή της ομαλότητας σε μια αλληλεπίδραση. Στην πράξη αποδεικνύεται πως οι εργαζόμενοι τείνουν να ταιριάζουν με όσους συναδέλφους τους αισθάνονται πως βρίσκονται κοντά σε ότι αφορά το ζήτημα του ρυθμού.

Πρόσφατες μελέτες για πρώτη φοράς κατάφεραν να συνδέσουν την προτίμηση του συγχρονισμού με την βελτιωμένη απόδοση εργασίας. Έχει διαπιστωθεί πως οι άνθρωποι που αξιολογούν σε υψηλή θέση το στοιχείο του συγχρονισμού όχι μόνο παρατηρούν διαφορές στο ρυθμό που σχετίζεται με τους άλλους, αλλά είναι σε θέση να προσαρμόσουν τις δικές τους συμπεριφορές και την ίδια στιγμή να συνεργάζονται περισσότερο αποτελεσματικά με άλλους κατά την διαδικασία εκτέλεσης της διαδικασίας. Η εν λόγω ευελιξία είναι σαφώς σημαντική σε έναν κόσμο όπου η διαρκής επανίδρυση είναι απαιτούμενο, όπου η εκτέλεση δράσεων και η υλοποίηση πλάνων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ομαδική εργασία και συνεργασία, καθώς επίσης εκεί όπου η διαχείριση τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζει σύνορα και διαφορετικούς πολιτισμούς.

Ο συγχρονισμένος ηγέτης
Όσα στελέχη παρουσιάζουν υψηλές επιδόσεις τόσο στο επίπεδο του συγχρονισμού όσο και στο επείγον του χρόνου γνωρίζουν σημαντική αναγνώριση από τους συναδέλφους τους, ενώ η συμβολή τους σε ότι σχετίζεται με τις (όποιες) ρυθμίσεις χρειάζεται η ομάδα, αποτιμώνται αρκούντως θετικά και αποδεικνύεται ιδιαίτερα πολύτιμη. Επίσης, είναι περισσότερο πιθανό να κατέχουν ηγετικές θέσεις στις ίδιες τις ομάδες τους. Επιπροσθέτως, όσα στελέχη καταφέρνουν να πετύχουν υψηλές βαθμολογίες διακρίνονται από την τάση να αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους ως αλληλοεξαρτώμενοι από τους άλλους, αντί για ανεξάρτητοι, ενώ την ίδια στιγμή είναι ιδιαίτερα “ανοικτοί” σε νέες πληροφορίες και εμπειρίες, και σαφώς πιο δεκτικοί στην έννοια και την ουσία του multitasking.

Τα συγκεκριμένα ευρήματα καταδεικνύουν πως παρά το γεγονός ότι οι αποτελεσματικοί ηγέτες οφείλουν να είναι σε θέση να διατηρήσουν εντός χρονοδιαγράμματος τις ομάδες τους διαχειριζόμενοι αποτελεσματικά το χρόνο έτσι ώστε να τηρήσουν τις προθεσμίες που έχουν τεθεί, την ίδια στιγμή θα πρέπει να διευκολύνουν τις διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις προκειμένου να βοηθήσουν τους υπαλλήλους τους να λειτουργούν ως ομάδα. Τελευταία, και στο πλαίσιο της διδασκαλίας υψηλόβαθμων στελεχών σχετικά με τη σημασία της χρονικής αντίληψης στη διαχείριση, έχει αναπτυχθεί μια μέθοδος που στηρίζεται σε έναν κλασικό πίνακα matrix. Σε αυτόν, έχει γίνει διαχωρισμός με βάση τέσσερις χρονικούς τύπους ηγεσίας, που με τη σειρά τους απεικονίζουν το βαθμό στον οποίο ένα διευθυντικό στέλεχος τοποθετείται υψηλά ή χαμηλά στην προτίμηση της επικαιρότητας (με μονάδα μέτρησης τον χρόνο) και την αντίστοιχη προτίμηση που σχετίζεται με τον κοινωνικό συγχρονισμό. Ταυτόχρονα, περιγράφει το πόσο σημαντικό είναι για τους τέσσερις διαφορετικούς τύπους ηγετών να παραμένουν προσκολλημένοι στην διατήρηση και στην υιοθέτηση της αυτο-βηματοδότησης έναντι του ρυθμού βηματισμού που ακολουθεί η ομάδα.

Θεωρούμε ότι οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματικοί ή διοικητικοί ηγέτες εμπίπτουν στο άνω δεξιά τεταρτημόριο που “φιλοξενεί” τους χρονικά ευέλικτους ηγέτες. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το στοιχείο της έρευνας που καταδεικνύει πως κάποιος που συγκεντρώνει υψηλή βαθμολογία στον άξονα της επικαιρότητας, δεν σημαίνει αυτομάτως πως επαρκεί ώστε να του επιτρέπει να ανελιχθεί και διατηρηθεί στα κορυφαία διοικητικά αξιώματα. Για την ακρίβεια, όσα στελέχη σημειώνουν υψηλές επιδόσεις στον άξονας της επικαιρότητας, αλλά χαμηλές σε αυτόν του συγχρονισμού, θα διαπιστώσουν πως ο ρόλος τους είναι περιορισμένος μεταξύ των δύο πραγματικοτήτων, επηρεάζοντας σημαντικά την εν γένει ανέλιξή τους σε μια ταχέως κινούμενη εργασιακή κουλτούρα. Από την πλευρά τους, όσοι καταφέρνουν και συνδυάζουν τους άξονες της επικαιρότητας και του συγχρονισμού είναι περισσότερο πιθανό να σχετιστούν και συνεργαστούν με άλλους, βοηθώντας τους αποτελεσματικά. Την ίδια στιγμή, είναι λιγότερο πιθανό να εκφράσουν δείγματα κυριαρχίας, αυτονομίας, αποκλεισμών και παρορμητικότητας. Συνήθως είναι λάτρεις της λογικής του δούναι και λαβείν. Μάλιστα, όταν μια ομάδα βρίσκεται κάτω από έντονο άγχος και πίεση, οι ίδιοι ηγέτες μπορούν να κάνουν ένα βήμα πίσω, επιτρέποντας στα μέλη της ομάδας τους να απολαύσουν τον απαιτούμενο βαθμό ελευθερίας, προκειμένου να ενισχύσουν την μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητά τους.

netweek (T. 400)
« 1 2 »
Έχετε άποψη;
Ο σχολιασμός των άρθρων προϋποθέτει την Είσοδο σας στο Netweek Online.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Banking / Finance

International

Τηλεπικοινωνίες

Πολιτισμός / Ψυχαγωγία

e-government

Μουσική Βιομηχανία

Retail

Ευρωπαική Ένωση

Services

Ενέργεια / Περιβάλλον

©2018 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778